ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 4.7
यदा यदा हि धर्मस्य ग्लानिः भवति भारत । अभ्युत्थानं अधर्मस्य तदा आत्मानं सृजामि अहम् ॥ ४.७ ॥ ಯದಾ ಯದಾ ಹಿ ಧರ್ಮಸ್ಯ ಗ್ಲಾನಿಃ ಭವತಿ ಭಾರತ | ಅಭ್ಯುತ್ಥಾನಂ ಅಧರ್ಮಸ್ಯ ತದಾ ಆತ್ಮಾನಂ ಸೃಜಾಮಿ
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 4.6
अजः अपि सन् अव्ययआत्मा भूतानाम् ईश्वरः अपि सन् । प्रकृतिं स्वाम् अधिष्ठाय सम्भवामि आत्ममायया ॥ ४.६ ॥ ಅಜಃ ಅಪಿ ಸನ್ ಅವ್ಯಯಾತ್ಮಾ ಭೂತಾನಾಮ್ ಈಶ್ವರಃ ಅಪಿ ಸನ್ | ಪ್ರಕೃತಿಂ ಸ್ವಾಮ್ ಅಧಿಷ್ಠಾಯ ಸಂಭವಾಮಿ
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 4.5
श्री भगवान् उवाच :- बहूनि मॆ व्यतीतानि जन्मानि तव च अर्जुन । तानि अहं वॆद सर्वाणि न त्वं वॆत्थ परन्तप ॥ ४.५ ॥ ಶ್ರೀ ಭಗವಾನ್ ಉವಾಚ :- ಬಹೂನಿ ಮೇ ವ್ಯತೀತಾನಿ
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 4.4
अर्जुन उवाच :- अपरं भवतः जन्म परं जन्म विविस्वतः । कथं एतत् विजानीयां त्वं आदौ प्रॊक्तवान् इति ॥ ४.४ ॥ ಅರ್ಜುನ ಉವಾಚ :- ಅಪರಂ ಭವತಃ ಜನ್ಮ ಪರಂ ಜನ್ಮ ವಿವಿಸ್ವತಃ |
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 4.3
सः एव अहं मया तॆ अद्य यॊगः प्रॊक्तः पुरातनः । भक्तः असि मॆ सखा च इति रहस्यं हि एतत् उत्तमम् ॥ ४.३ ॥ ಸಃ ಏವ ಅಹಂ ಮಯಾ ತೇ ಅದ್ಯ ಯೋಗಃ
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 4.2
एवं परम्पराप्राप्तं इमं राज ऋषयः विदुः । सः कालॆन इह महता यॊगः नष्टः परन्तप ॥ ४.२ ॥ ಏವಂ ಪರಂಪರಾಪ್ರಾಪ್ತಂ ಇಮಂ ರಾಜ ಋಷಯಃ ವಿದುಃ | ಸಃ ಕಾಲೇನ ಇಹ ಮಹತಾ ಯೋಗಃ ನಷ್ಟಃ
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 4.1
श्री भगवान् उवाच :- इमं विवस्वतॆ यॊगं प्रॊक्तवान् अहं अव्ययम् । विवस्वान् मनवॆ प्राह मनुः इक्ष्वाकवॆ अब्रवीत् ॥ ४.१ ॥ ಶ್ರೀ ಭಗವಾನ್ ಉವಾಚ :- ಇಮಂ ವಿವಸ್ವತೇ ಯೋಗಂ ಪ್ರೋಕ್ತವಾನ್ ಅಹಂ ಅವ್ಯಯಮ್