ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 5.15
न आदत्तॆ कस्यचित् पापं न च एव सुकृतं विभुः । अज्ञानॆन आवृतं ज्ञानं तॆन मुह्यन्ति जन्तवः ॥ ५.१५ ॥ ನ ಆದತ್ತೇ ಕಸ್ಯಚಿತ್ ಪಾಪಂ ನ ಚ ಏವ ಸುಕೃತಂ ವಿಭುಃ | ಅಜ್ಞಾನೇನ
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 5.14
न कर्तृत्वं न कर्माणि लॊकस्य सृजति प्रभुः न कर्मफलसंयॊगं स्वभावः अस्तु प्रवर्ततॆ ॥ ५.१४ ॥ ನ ಕರ್ತೃತ್ವಂ ನ ಕರ್ಮಾಣಿ ಲೋಕಸ್ಯ ಸೃಜತಿ ಪ್ರಭುಃ ನ ಕರ್ಮಫಲಸಂಯೋಗಂ ಸ್ವಭಾವಃ ಅಸ್ತು ಪ್ರವರ್ತತೇ || ೫.೧೪ ||
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 5.13
सर्वकर्माणि मनसा संन्यस्य आस्तॆ सुखं वशी । नवद्वारॆ पुरॆ दॆही न एव कुर्वन् न कारयन् ॥ ५.१३ ॥ ಸರ್ವಕರ್ಮಾಣಿ ಮನಸಾ ಸಂನ್ಯಸ್ಯ ಆಸ್ತೇ ಸುಖಂ ವಶೀ | ನವದ್ವಾರೇ ಪುರೇ ದೇಹೀ ನ ಏವ
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 5.12
युक्तः कर्मफलं त्यक्त्वा शान्तिम् आप्नॊति नैष्ठिकीम् । अयुक्तः कामकारॆण फलॆ सक्तः निबध्यतॆ ॥ ५.१२ ॥ ಯುಕ್ತಃ ಕರ್ಮಫಲಂ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಶಾನ್ತಿಮ್ ಆಪ್ನೋತಿ ನೈಷ್ಠಿಕೀಮ್ | ಅಯುಕ್ತಃ ಕಾಮಕಾರೇಣ ಫಲೇ ಸಕ್ತಃ ನಿಬಧ್ಯತೇ || ೫.೧೨ ||
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 5.11
कायॆन मनसा बुद्ध्या कॆवलैः इन्द्रियैः अपि । यॊगिनः कर्म कुर्वन्ति संगं त्यक्त्वा आत्म शुद्धयॆ ॥ ५.११ ॥ ಕಾಯೇನ ಮನಸಾ ಬುದ್ಧ್ಯಾ ಕೇವಲೈಃ ಇಂದ್ರಿಯೈಃ ಅಪಿ | ಯೋಗಿನಃ ಕರ್ಮ ಕುರ್ವಂತಿ ಸಂಗಂ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಆತ್ಮ
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 5.10
ब्रह्मणि आधाय कर्माणि संगं त्यक्त्वा करॊति यः । लिप्यतॆ न सः पापॆन पद्मपत्रं इव अम्भसा ॥ ५.१० ॥ ಬ್ರಹ್ಮಣಿ ಆಧಾಯ ಕರ್ಮಾಣಿ ಸಂಗಂ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಕರೋತಿ ಯಃ | ಲಿಪ್ಯತೇ ನ ಸಃ ಪಾಪೇನ
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 5.8,5.9
नैव किञ्चित् करॊमि इति युक्तः मन्यॆत तत्त्ववित् । पश्यन् शृण्वन् स्पृशन् जिघ्रन् अश्नन् गच्छन् स्वपन् श्वसन् ॥ ५.८ ॥ प्रलपन् विसृजन् गृह्णन् उन्मिषन् निमिषन् अपि । इन्द्रियाणि इन्द्रिय-अर्थॆषु वर्तन्त इति
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 5.7
यॊग-युक्तः विशुद्ध-आत्मा विजित-आत्मा जित-इन्द्रियः । सर्व भूत आत्म भूतआत्मा कुर्वन् अपि न लिप्यतॆ ॥ ५.७ ॥ ಯೋಗ-ಯುಕ್ತಃ ವಿಶುದ್ಧ-ಆತ್ಮಾ ವಿಜಿತ-ಆತ್ಮಾ ಜಿತ-ಇಂದ್ರಿಯಃ | ಸರ್ವ ಭೂತ ಆತ್ಮ ಭೂತ ಆತ್ಮಾ ಕುರ್ವನ್ ಅಪಿ ನ ಲಿಪ್ಯತೇ
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 5.6
संन्यासः अस्तु महाबाहॊ दुःखम् आप्तुम् अयॊगतः । यॊगयुक्तः मुनिः ब्रह्म न चिरॆण अधिगच्छति ॥ ५.६ ॥ ಸಂನ್ಯಾಸಃ ಅಸ್ತು ಮಹಾಬಾಹೋ ದುಃಖಂ ಆಪ್ತುಂ ಅಯೋಗತಃ | ಯೋಗಯುಕ್ತಃ ಮುನಿಃ ಬ್ರಹ್ಮ ನ ಚಿರೇಣ ಅಧಿಗಚ್ಛತಿ ||
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 5.5
यत् सांख्यैः प्राप्यतॆ स्थानं तत् यॊगैः अपि गम्यतॆ । एकं सांख्यं च यॊगं च यः पश्यति सः पश्यति ॥ ५.५ ॥ ಯತ್ ಸಾಂಖ್ಯೈಃ ಪ್ರಾಪ್ಯತೇ ಸ್ಥಾನಂ ತತ್ ಯೋಗೈಃ ಅಪಿ ಗಮ್ಯತೇ |
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 5.4
सांख्य यॊगौ पृथक् बालाः प्रवदन्ति न पण्डिताः । एकम् अपि अस्थितः संयक् उभयॊः विन्दतॆ फलम् ॥ ५.४ ॥ ಸಾಂಖ್ಯ ಯೋಗೌ ಪೃಥಕ್ ಬಾಲಾಃ ಪ್ರವದಂತಿ ನ ಪಂಡಿತಾಃ | ಏಕಂ ಅಪಿ ಅಸ್ಥಿತಃ ಸಂಯಕ್
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 5.3
ज्ञॆयः सः नित्य-संन्यासी यः न द्वॆष्टि न काङ्क्षति । निर्द्वन्द्वः हि महाबाहॊ सुखं बन्धात् प्रमुच्यतॆ ॥ ५.३ ॥ ಜ್ಞೇಯಃ ಸಃ ನಿತ್ಯ-ಸಂನ್ಯಾಸೀ ಯಃ ನ ದ್ವೇಷ್ಟಿ ನ ಕಾಂಕ್ಷತಿ | ನಿರ್ದ್ವಂದ್ವಃ ಹಿ ಮಹಾಬಾಹೋ
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 5.2
श्री भगवान् उवाच :- संन्यासः कर्मयॊगः च निःश्रॆयसकरौ उभौ । तयॊः तु कर्मसंन्यासात् कर्मयॊगः विशिष्यतॆ ॥ ५.२ ॥ ಶ್ರೀ ಭಗವಾನ್ ಉವಾಚ :- ಸಂನ್ಯಾಸಃ ಕರ್ಮಯೋಗಃ ಚ ನಿಃಶ್ರೇಯಸಕರೌ ಉಭೌ | ತಯೋಃ ತು
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 5.1
अर्जुन उवाच :- सन्यासं कर्मणां कृष्ण पुनः यॊगं च शंससि । यत् श्रॆयः एतयॊः एकं तन्मॆ ब्रूहि सुनिश्चितम् ॥ ५.१ ॥ ಅರ್ಜುನ ಉವಾಚ :- ಸನ್ಯಾಸಂ ಕರ್ಮಣಾಂ ಕೃಷ್ಣ ಪುನಃ ಯೋಗಂ ಚ
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 4.42
तस्मात् अज्ञान सम्भूतं हृत्स्थं ज्ञानासिन आत्मनः । छित्वा एनं संशयं यॊगम् आतिष्ठ उत्तिष्ठ भारत ॥ ४.४२ ॥ ತಸ್ಮಾತ್ ಅಜ್ಞಾನ ಸಂಭೂತಂ ಹೃತ್ಸ್ಥಂ ಜ್ಞಾನಾಸಿನ ಆತ್ಮನಃ | ಛಿತ್ವಾ ಏನಂ ಸಂಶಯಂ ಯೋಗಮ್ ಆತಿಷ್ಠ ಉತ್ತಿಷ್ಠ
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 4.41
यॊग सन्यस्त कर्माणं ज्ञान सञ्छिन्न संशयम् । आत्मवन्तं न कर्माणि निबध्नन्ति धनञ्जय ॥ ४.४१ ॥ ಯೋಗ ಸಂಯಸ್ತ ಕರ್ಮಾಣಂ ಜ್ಞಾನ ಸಂಛಿನ್ನ ಸಂಶಯಮ್ | ಆತ್ಮವಂತಂ ನ ಕರ್ಮಾಣಿ ನಿಬಧ್ನಂತಿ ಧನಂಜಯ || ೪.೪೧ ||
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 4.40
अज्ञः च अश्रद्दधानः च संशय-आत्मा विनश्यन्ति । न अयं लॊकः अस्ति न परः न सुखं संशय-आत्मनः ॥ ४.४० ॥ ಅಜ್ಞಃ ಚ ಅಶ್ರದ್ದಧಾನಃ ಚ ಸಂಶಯ-ಆತ್ಮಾ ವಿನಶ್ಯಂತಿ | ನ ಅಯಂ ಲೋಕಃ ಅಸ್ತಿ
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 4.39
श्रद्धावान् लभतॆ ज्ञानं तत् परः संयत इन्द्रियः । ज्ञानं लब्ध्वा परां शान्तिम् अचिरॆण अधिगच्छति ॥ ४.३९ ॥ ಶ್ರದ್ಧಾವಾನ್ ಲಭತೇ ಜ್ಞಾನಂ ತತ್ ಪರಃ ಸಂಯತ ಇಂದ್ರಿಯಃ | ಜ್ಞಾನಂ ಲಬ್ಧ್ವಾ ಪರಾಂ ಶಾಂತಿಮ್ ಅಚಿರೇಣ
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 4.38
न हि ज्ञानॆन सदृशं पवित्रम् इह विद्यतॆ । तत् स्वयं यॊगसंसिद्धः कालॆन आत्मनि विन्दति ॥ ४.३८ ॥ ನ ಹಿ ಜ್ಞಾನೇನ ಸದೃಶಂ ಪವಿತ್ರಮ್ ಇಹ ವಿದ್ಯತೇ | ತತ್ ಸ್ವಯಂ ಯೋಗಸಂಸಿದ್ಧಃ ಕಾಲೇನ ಆತ್ಮನಿ
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಶ್ಲೋಕ 4.37
यथा एधांसि समिद्धः अग्निः भस्मसात् कुरुतॆ अर्जुन । ज्ञान अग्निः सर्व कर्माणि भस्मसात् कुरुतॆ तथा ॥ ४.३७ ॥ ಯಥಾ ಏಧಾಂಸಿ ಸಮಿದ್ಧಃ ಅಗ್ನಿಃ ಭಸ್ಮಸಾತ್ ಕುರುತೇ ಅರ್ಜುನ | ಜ್ಞಾನ ಅಗ್ನಿಃ ಸರ್ವ ಕರ್ಮಾಣಿ